Elke morzel grond heeft een geschiedenis: dat is voor dit gebied niet anders. Dit gebied- een 60-tal hectaren groot- behoorde destijds tot een enorm heidegebied, de Grote Heide dat zich uitstrekte van de Kalmthoutse heide tot in Brecht. Na 1830 installeerde het Belgische leger zich hier, eerst met de lichtere artillerie van toen, op het kleine schietveld en later met moderner en zwaarder geschut op het groot schietveld.

Tussen die twee schietvelden kwam een driehoek te liggen, geflankeerd door de Essensteenweg en de Bredabaan. Rijke burgers en industriëlen zagen hier destijds de kans schoon om hun droomhuizen en lusthoven te realiseren; zo dichtbij de stad en toch op de rustige buiten. Het was toen nog maar weinigen gegund. De bebossing begon, dreven werden aangelegd, de heide van weleer kreeg een heel ander aanschijn, dat van een bos, het bos zoals we het nu kennen.

De rijke families, met nog bekende namen als Coch en Krijn, begonnen in de eerste helft van de vorige eeuw veel van hun pluimen te verliezen en ze zagen zich verplicht, na de 2de WO, om hun gronden te verkavelen en te verkopen. En zo werd dit gebied in de jaren 50 langzamerhand ingepalmd door hoofdzakelijk stedelingen die hier in hun vrije tijd rust en verpozing kwamen zoeken. Weekendhuizen werden opgericht ofschoon er geen bouwvoorschriften en regels waren.

Dat kon echter niet blijven duren, en in 1979 werden gewestplannen opgesteld., waarbij dit gebied werd erkend als verblijfsrecreatieve zone. Maar daarmee waren we nog niet van alle leed gespaard, integendeel: de gemeente van haar kant diende die bestemming verder in te vullen met een BPA, een bijzonder plan van aanleg, wat hier in 1984 een feit werd. Hierin werden de voorwaarden vastgelegd, waaraan moest worden voldaan om in regel te zijn om te worden geregulariseerd. En daar begon het schoentje te nijpen: regularisatie kon en mocht niet, zolang er ten eerste: geen wegen waren aangelegd en ten tweede zolang er geen nutsvoorzieningen waren. We schrijven ondertussen 1989 nu 17 jaar geleden: de eigenaars stonden gratis hun gronden af aan de gemeente om die werken uit te kunnen voeren, de verantwoordelijkheid lag nu bij het Brasschaatse bestuur.

Maar om diverse redenen kwam er echter geen schot in de zaak, tot we besloten om ons comité op te richten en effectieve actie te voeren onder de vleugels en de deskundige leiding van het Nationaal Komité van de Weekend Verblijven, waarvoor overigens onze uitdrukkelijke dank aan voorzitter Lode Lambrechts. De heer Dirk de Kort zag het onrechtvaardige in van onze situatie en hij beloofde ons te helpen. Toen hij ook effectief burgemeester werd bleken dat geen loze beloften, want op nog geen 2 jaar tijd werd uitgevoerd, wat de 20 lange jaren daarvoor niet mogelijk bleek. En nu na niet minder dan 4,5 km wegenaanleg en grachten, met water, elektriciteit en telefonie, is onze droom dan toch eindelijk werkelijkheid geworden.